Winkelmandje 0

HOW IT'S MADE

Een groot deel van mijn tassen worden met heel veel liefde en passie gemaakt in een dorp net iets buiten Bandung, zo’n drie uur ten zuid-oosten Jakarta. Ik heb twee jaar in Indonesië gewoond op zoek naar het mooiste leer en het beste vakmanschap. Na een jaar rondreizen en samples laten maken heb ik twee Indonesische jongens gevonden die net zo blij worden van een mooie leren tas als ik. Ze maken niet alles met z’n tweeën hoor, er werken nog twee jongens bij hun in de workshop. Midden tussen de rijstvelden zetten zij de mooiste dingen in elkaar. Ook het leer komt hier vandaan, voor mij het allermooiste runderleer dat ik heb gevonden. Dik, mat, met een heerlijke geur.
De jongens en ik

Een deel van de tassen maak ik zelf, thuis in mijn workshop. Ik bedenk een nieuw model, zoek het mooiste leer ervoor uit en ga aan de slag. Een nieuw model of een custom order maak ik nooit in één keer. Ik gun mezelf tussendoor wat tijd om na te denken of het er inderdaad zo uit gaat zien zoals ik in gedachten heb, of ik niet iets vergeet of nog een beter idee heb. Daarom maak ik nieuwe modellen ook altijd eerst zelf. Tot ik ze helemaal heb uitgewerkt en tevreden ben en ze naar m’n jongens stuur. Die maken eerst een sample. Want het blijft toch business in Azië. En wie hier een beetje ervaring mee heeft weet dat alles wat er mis kan gaan ook zeker mis gaat. Maar ook dat, met voldoende aandacht en geduld, het eind-resultaat fantastisch is.
Treinreis naar Bandung
Het afgelopen jaar reisde ik regelmatig van Jakarta naar Bandung. Super vroeg in de ochtend nam ik de trein, een fantastische, drie uur durende reis (mocht je er nog een keer komen). De eerste stop was altijd de accessoire-straat, niet zo ver bij het station vandaan. Hier kocht ik ritsen, garen, ringen, haken en al dan niet meer.
Toko Gesper
Tussen de Indonesiërs want andere buitenlanders kom je hier in dit stuk van de stad nauwelijks tegen (nee, ze kunnen hier ook geen Engels). Vervolgens op weg naar de straat met de leerwinkels met de Angkot, een minibus die een vaste route rijdt en je langs de weg kan aanhouden. Een ritje kost zo’n Rp.4.000 (nog geen €0,30) en de opbrengst gaat volledig naar de chauffeur. Je kan je dus voorstellen dat de chauffeer druk bezig is mensen z’n busje in te leuren. En 1 persoon in z’n busje is niet de moeite waard, dus dan wacht ie rustig af… Dankzij de rij-kunsten van de chauffeur ben je toch vrij snel op je bestemming.
Jalan Otista

Ik word van tassen maken gelukkig, maar van leer inkopen nog meer. En dat leer uitzoeken neemt dan ook uren in beslag. Eigenlijk vooral omdat ik zo kieskeurig ben. Nee, dit leer is te soepel. Nee sorry, dat leer is te glanzend.. Sorry, ik vind die kleur niet zo mooi.. Na een jaar hadden ze bij de leertoko’s wel ongeveer door wat ik zocht. Zo ging ik altijd weg met een lading leer, een lege bankrekening (het leer is in Indonesië niet goedkoper dan in Nederland) en een nog grotere hoeveelheid door mij afgekeurd leer verspreid over de grond van de winkel. En dan of weer terug naar het treinstation, of naar m’n jongens om het leer af te geven en nieuwe bestellingen door te spreken. Nog snel koop ik een Nasi bungkus (nasi take-a-way) op het station waar ik voldaan van genoot gedurende de treinreis naar huis.
Toko Prima Kulit

Nu ben ik weer terug in Nederland. Waar ik ook weer een workshop heb gemaakt in m’n appartement midden in Amsterdam. En vertrouw ik er volledig op dat mijn jongens weten wat ze moeten doen. Gelukkig heb ik hulp in Indonesië van Christie. Zij coördineert Nynqué in Indonesië en zorgt er voor dat alles wordt gemaakt zoals gepland.
Of ik Indonesië mis? Ja zeker, Indonesië is voor mij een tweede thuis geworden en ik hoop binnenkort weer terug te gaan. Al is het maar voor een weekje.
Wil je zien hoe ik m’n tassen maak? Of wil je graag een tas kopen maar wil je deze eerst in het echt zien? Stuur me een berichtje en kom gezellig langs in Amsterdam!
Christie en ik

Heel veel liefs,

nienke